[Title]...HaPpY_J24…

 

[Category]… ShoRtFic...For…BiRthdAy…Jin…

 

[Actors]…AkaNishi…Jin…x…KamEnaShi…KaZuyA…

 

[Author]…Aka…mE

 

*****

 

“ห๊ะ......อื้อ”ร่างบางสะบัดหน้าสวยขึ้นเมื่อสะโพกถูกกดให้รับแก่นกายใหญ่ลึกกว่าเดิม.....ท่วงท่าที่ล่อแหลมทำให้อีกคนสำรวจร่างกายบางได้อย่างละเอียด......ขาสวยที่คร่อมอยู่บนตักแกร่ง......ใบหน้างามก็ถูกจับให้หันหน้ามารับจูบดูดดื่มของร่างสูงให้ถนัดมากขึ้นหลังจากต้องใช้กำลังให้ร่างเล็กยอมทำท่าทางน่าอายเหล่านี้อยู่หลายนาที

 

“พะ......หึ๊......พอ”เสียงเล็กยังแว่วขัดขืนไม่หยุดหย่อน....แต่กับอีกคนมันเหมือนเสียงเร่งให้เพิ่มความร้อนแรงมากขึ้น......ใบหน้างามที่สะบัดไปมานั้นจึงสวยอย่างหาที่เปรียบไม่ได้เมื่อจินได้เห็นมันตรงๆต่อหน้า

 

“พออะไร.....นี่เพิ่งเริ่มหรอกนะ”ปากอวบจูบไล้ไปทั่วซอกคอและแผ่นอกที่ตระหง่านอยู่ตรงหน้า......ปากบางที่กัดเม้นอยู่ตลอดนั้นก็ไม่อาจรอดพ้นไปได้.....จูบที่เหมือนกับจะจมน้ำนั้นจึงมีมาให้ตลอดเวลา

 

“มะ......อึก........”มือบางดันไหล่กว้างออกไปเพียงเล็กน้อยก็ต้องสะดุ้งเมื่อจินยังจับสะโพกบางขยับตามใจนึก......มือเรียวได้เพียงทุบตีในตอนแรกแต่ก็ต้องเปลี่ยนมาเป็นจิกทึ้งและโอบรอบคอร่างสูงเพื่อเป็นที่ยึดไม่ให้หงายหลังลงไป

 

“จิ.....จิน.......ไม่......ฉันไม่....”เสียงหวานก็ยังคงบอกให้ล้มเลิกสิ่งที่ทำอยู่ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าเลิกไม่ได้.....และร่างสูงก็ไม่คิดที่จะเลิกกอดร่างเล็กๆนี้ด้วยซ้ำ

 

“เมื่อไหร่จะเลิกดื้อซะที”มือใหญ่จับคางน้อยให้หันมาสบตากันตรงๆหลังจากที่คาเมะพยายามที่จะไม่สบตากับอีกคนและแรงขยับก็ยังคงมีอย่างต่อเนื่อง

“ชั้นเหรอดื้อ.....จะ......จินนั่นแหละ........พะ.........พอได้แล้ว”เสียงหวานยังคงพูดติดขัดจากอารมณ์ที่ยังคงมีอยู่อย่างท่วมท้น.....มือบางยังคงดันอกกว้างอยู่ตลอด......ใครกันที่ดื้อ....คนที่ดื้อก็รู้ๆกันอยู่ว่าไม่ใช่ชั้น.....พอกลับถึงคอนโดจินที่คาเมะแค่จะแวะมากินข้าวเย็นด้วย...จินก็ไม่ปล่อยไปเลยตั้งแต่นั้น....และตอนนี้......ข้าวเย็นที่ว่าก็ยังไม่ตกถึงท้องด้วยซ้ำ

 

“ก็ได้......”แต่จู่ๆเสียงของอีกคนก็ดังขึ้นผิดจากทุกครั้งที่จะไม่เคยยอมอย่างที่คาเมะต้องการ.......แต่เมื่อร่างบางเริ่มพิจารณาดูดวงตาคมนั่นแล้วก็พอจะเดาออกล่ะว่า.......ก็ได้........ของจินน่ะต้องคิดอะไรแปลกๆเอาไว้แน่ๆ

 

“ชั้นจะหยุด........”

 

“แต่นายต้องเป็นคนทำ........นะ”นั่นไงล่ะ......ความคิดพวกนี้ไปสรรหามาจากไหนกัน.....แล้วไอ่คำว่า...นะ...นั่นอีก......ไม่เข้าใจจริงๆว่าเขาใช้บังคับหรือขอร้องกันแน่......ร่างบางหยุดชะงักกับคำขอของอีกคนอย่างไม่ต้องสงสัย......แต่จินกลับขยับแก่นกายเบาๆเพื่อเร่งคำตอบของร่างบาง......แต่จริงๆแล้ว....หากคาเมะพูดปฏิเสธคนอย่างเขาก็ไม่มีทางยอมง่ายๆหรอก

 

“อื้อ.......”จินยังคงขยับกายอีกครั้งแต่ย้ำหนักๆ......ผลของการทำแบบนั้นก็ยิ่งทำให้ร่างบางเขินอายเข้าไปอีก

 

“ว่ายังไงล่ะคาเมะ......หืม”ร่างสูงจูบเม้มที่ซอกคอขาวไปทั่ว......และจูบหนักๆที่หลังหูขาวๆนั่น.....อ่า...แค่ตรงนี้นายก็หนีไม่รอดแล้วล่ะ

 

“หึ๊....กะ........ก็ได้......แต่ครั้งเดียวนะ”นั่นไงล่ะ....แต่คำที่ดูจะสะดุดหูของจินไปหน่อยก็คงจะเป็นคำว่า...แต่...นี่ล่ะ.....ใครสอนให้พูดในเวลาแบบนี้กัน

 

“อืม.....ครั้งเดียวครับ”เรียวปากอวบของจินส่งยิ้มหวานๆให้อย่างน่ารัก.......แต่สายตานี่สิที่ยังคงไม่ทิ้งความมีเลศนัยไว้.....และเมื่อส่งยิ้มหวานๆมาให้แล้วร่างสูงก็ไม่ทำอะไรต่อ....คงจะรอให้เขาเริ่มสินะ.....แต่จะเริ่มจากตรงไหนกันล่ะ....ใช่ว่าจะไม่เคยเริ่มก่อนหรอกนะ......แต่ไอ่ที่ว่าเริ่มก่อนน่ะก็มีแต่ตอนที่เขาเมาเท่านั้นแหละ.....แต่ตอนนี้สติยังอยู่ดีทุกอย่างนี่น่า

 

“อยู่อย่างนี้มันลำบากนะ”และเสียงจินก็ดังขึ้นให้ได้อับอายอีก.....เมื่อคาเมะเริ่มรับรู้ถึงแก่นกายที่อยู่ภายในตัวเขาที่ไม่ได้สนใจไปพักหนึ่ง....มันกำลังขยายและร้อนขึ้น....และจินคงจะอึดอัดมากเพราะตอนนี้ตัวคาเมะเองก็แทบจะทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน....ร่างบางจึงต้องพยายามนึกย้อนเวลาที่จินเล้าโลมเขา.....แล้วร่างบางก็ค่อยๆละสายตาจากเปลือกตาคมที่จ้องมองเขาอยู่ตลอดเวลานั้นมาสนใจเรียวปากอวบช้ำของจินแทน....ค่อยๆบดเบียดให้คุ้นเคย....ร่างบางปรับเปลี่ยนมุมจนไม่รู้ว่าต้องทำสิ่งใดต่อ.....เขาไม่กล้าที่จะสอดแทรกลิ้นเข้าไปและก็ไม่สามารถจะขยับสิ่งใดมากไปกว่านี้ได้.....แขนบางที่โอบรอบคอจินนั้นก็ทำได้แต่บีบกันแน่น

 

“ดูสิคาเมะ.....ชั้นมีอารมณ์ก็เพราะนาย......เพราะร่างกายของนาย.....ใช้ความรู้สึกสิคาเมะ”แม้จินจะพูดว่าร่างกาย.....แต่นั่นก็เป็นร่างกายของเขาเองสินะ.....ถึงจะมีแค่ร่างกาย...จินก็ยังคงรับรู้ว่าเป็นร่างกายของเขา....และความรู้สึกนั้นคาเมะก็สัมผัสถึงได้อย่างเต็มเปี่ยม.....จินมีความรู้สึกกับเขา....กับร่างกายของเขา.....ร่างบางปัดน้ำใสๆตรงหางตาลวกๆก่อนที่จะยืดตัวขึ้นให้อยู่เหนือจินเพียงนิดแล้วค่อยๆก้มลงมาประกบริมฝีปากร้อนของกันและกันอีกครั้งและไม่นานลิ้นเล็กก็ค่อยๆสอดเข้าไปค้นหาภายในช่องปากอุ่น......จินเปิดรับลิ้นร้อนนั้นอย่างง่ายดาย....ลิ้นเรียวที่เกี่ยวกระหวัดกันภายในดูเงอะงะแต่คาเมะพยายามที่จะมองข้ามความหวาดกลัวนั้นไป.....ทั้งๆที่เขาอยู่ด้านบนแต่เรียวลิ้นที่หยอกล้อกันนั้นดูเหมือนว่าจะเป็นจินเองที่ควบคุมมันอยู่......บังคับจากด้านล่าง.....เกี่ยวกระหวัดอย่างช้ำชองจนคาเมะเผลอประคองใบหน้าคมให้รับจูบนั้นมากขึ้น

 

“อืมมม”เสียงครางนั้นก็เป็นคาเมะเองที่เผลอส่งเสียงออกมาอย่างพอใจ......ร่างบางเริ่มเมามายไปกับอารมณ์ที่โดนกระตุ้นจากอีกคน....แต่คาเมะไม่ลืมที่จะนึกถึงคำพูดที่ทำให้เขาเจ็บปวดในรอบหลายครั้งของวันนี้......เพราะเพียงแค่ร่างกาย......วันนี้ทั้งวันจินคอยแต่จะเอาแต่ใจและบังคับเขาต่างๆนานา....คาเมะไม่เข้าใจเลยว่าจินเป็นอะไร.....เขาทำอะไรให้จินไม่พอใจ.......หรือมันจะเป็นผลมาจากเมื่อเดือนก่อนที่ไปทำงานนอกสถานที่เพื่อถ่ายภาพประกอบการทำอัลบั้มล่าสุด.........แต่มันก็นานจนไม่น่าจะเก็บมาคิดเลยสักนิด..........................

 

...................................................

 

-ใครเป็นคนจัดการเรื่องห้อง!!!- เสียงนุ่มของร่างสูงโวยวายขึ้นกลางทางเดินของโรงแรมชั้นห้า หลังจากเห็นผังการวางห้องนอนของแต่ละคน......และคนที่ดูจะไม่พอใจกับการจัดห้องครั้งนี้ก็ดูจะมีเพียงคนเดียวเสียด้วย

 

-ก็ผู้จัดการน่ะสิ.......มีอะไรรึไง- เสียงของโคคิเพื่อนร่วมห้องนอนของอุเอดะดังขึ้นข้างกายร่างสูง.......และคำว่า...มีอะไร...นั้นก็แสร้งถามไปอย่างนั้น ทั้งๆที่ตัวเองก็รู้ถึงสาเหตุที่ทำให้จินต้องอารมณ์เสียขึ้นมาได้อย่างดี

 

-อะไรกัน......จะให้ชั้นไปนอนกับเจ้ายูอิจิอย่างนั้นเหรอ- ร่างสูงพูดขึ้นพร้อมย่นจมูกอย่างไม่พอใจ......แผนการที่อุตส่าห์เตรียมมาเพื่อวันนี้กลับต้องสลายไปต่อหน้าต่อตา......ได้มาพักผ่อนต่างจังหวัดทั้งทีจะให้มานั่งมองหน้าเจ้ายูได้ยังไง.......หลายต่อหลายครั้งและเป็นมาตลอดหลายปีที่ผู้จัดการจัดห้องนอนให้แบบนี้.......แบ่งแยกตัวเขากับร่างบางอีกคนอย่างเด่นชัด

 

-ทำไม......นอนห้องเดียวกับชั้นมันห่อเหี่ยวใจขนาดต้องทำหน้ารังเกียจขนาดนั้นหรือยังไง- เสียงของยูอิจิดังขึ้นมาจากด้านหลังของจินและเมื่อหันไปมองก็เห็นว่ายูอิจิเดินเข้ามาพร้อมกับอุเอดะ จุนโนะ และคาเมะที่ตอนนี้เดินก้มหน้าก้มตาไม่สนใจใครสักนิด

 

-ของแบบนี้ไม่ต้องบอกก็น่าจะรู้- จินพูดขึ้นโดยไม่ได้มองไปที่ยูอิจิแม้เพียงหางตา....นั่นทำให้ยูอิจิเกือบจะหันไปกระโดดเตะเจ้าเพื่อนตัวดีแต่เพราะคิดได้ว่านี่เป็นจิน จึงทำได้เพียงเดินบ่นเข้าห้องพักของตัวเองไป.......คนอื่นๆจึงทยอยกันเข้าห้องพักเพื่อพักผ่อนเพราะเหนื่อยจากการเดินทางรวมไปถึงร่างบางที่เดินเข้าห้องโดยไม่ได้หันมาคุยอะไรกับจินสักคำ....แม้แต่หันมาสบตาทักทายกันบ้างก็ยังไม่มี......พอลงจากเครื่องเพื่อนั่งรถต่อก็หนีไปนั่งกับเจ้ายูอิจิที่แถวหน้า.....ทิ้งเขาไว้นั่งแถวหลังกับเจ้าจุนโนะจนเซ็งจะแย่....และนั่นจึงทำให้เขาทำได้เพียงนั่งฟังเพลงและเล่นเกมส์ในมือถืออยู่คนเดียวอย่างช่วยไม่ได้

 

-เดี๋ยวก่อนจุนโนะ- ก่อนที่จุนโนะจะเดินเข้าห้องไปร่างสูงก็เรียกอีกคนไว้ก่อน

 

-มีอะไรล่ะ.....ชั้นอยากนอนจะแย่แล้ว- จุนโนะชะงักตรงประตูทางเข้าห้องของตนและหันมาบอกอีกคนด้วยใบหน้าคล้ายจะรำคาญเล็กน้อย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้จินสนใจเลย

 

-นายแลกห้องกับชั้นไหม- จินเสนอข้อแลกเปลี่ยนกับจุนโนะโดยไม่ได้สนใจถามก่อนเลยว่าอยากจะเปลี่ยนห้องหรือเปล่า

 

-ไม่ได้หรอก- ร่างสูงโปร่งปฏิเสธทันทีโดยไม่ได้หยุดคิดด้วยซ้ำ

 

-ทำไมล่ะ!?- และจินก็สวนกลับไปทันที.......อะไรกัน....กับแค่แลกห้องกันแค่นี้จะอะไรนักหนา.....หรือเจ้ายูอิจิมันจะน่ารังเกียจจริงๆ

 

-ก็คาเมะน่ะสิ.....บอกว่าไม่ให้ชั้นแลกห้องกับนาย- จุนโนะบอกถึงสาเหตุที่ทำให้ต้องปฏิเสธไป....นั่นจึงทำให้จินยิ่งงงเข้าไปอีก

-กับชั้น???-

 

-อืม......แต่แค่กับนายด้วยนะ.....ถ้าเป็นคนอื่นน่ะได้- ร่างสูงโปร่งยังคงอธิบายต่อ ทำให้นึกไปถึงตอนที่คาเมะเดินเข้ามากระซิบและย้ำนักย้ำหนาว่าถ้าจินมาขอแลกห้องห้ามแลกเป็นอันขาด

-ห๊า!???-

 

-ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม......ชั้นไปนะ- และก่อนที่จินจะได้เอ่ยรั้งจุนโนะไว้อีกครั้ง เสียงประตูก็ถูกปิดดังปังพร้อมด้วยเสียงล็อกกลอนอย่างแน่นหนา...........อะไรกัน....นี่ชั้นดูเป็นตัวร้ายนักรึไง....ทำไมถึงต้องจับแยกกับอีกคนแบบนี้........แต่นอกจากจะคิดได้แค่กับตนเองแล้ว....จินก็ทำสิ่งใดไม่ได้นอกจากเดินกลับห้องของตนไปอย่างเหี่ยวเฉา

 

-ฮ่าๆๆๆ....นี่นายไม่รู้ตัวเองจริงๆรึไงจิน.....ที่ผู้จัดการเปลี่ยนการจัดห้องใหม่มาเป็นแบบนี้ตลอดมันก็เพราะตัวนายเองนั่นแหละ- เสียงของยูอิจิดังขึ้นภายในห้องขนาดใหญ่.....เมื่อได้ยินคำถามจากร่างสูงเพื่อนร่วมห้องของตนเอ่ยขึ้นว่า...ทำไมต้องจัดห้องแบบนี้........นั่นจึงทำให้ยูอิจิที่กำลังจัดแต่งผมตัวเองหน้ากระจกต้องหันกลับมาหัวเราะเยาะเย้ยพร้อมกับอธิบายให้อีกคนเข้าใจ

 

-เพราะชั้นงั้นเหรอ........จะบ้ารึไง......ชั้นยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ- จินโวยวายขึ้นเมื่ออีกคนกล่าวหาเขาอย่างลอยๆ........พร้อมกันนั้นก็ขยับตัวเองจากกลางห้องมานั่งยังปลายเตียงของตนที่มีขนาดพอดีกับการนอนคนเดียว

-ก็ถ้าให้จัดห้องตามอักษรแบบเดิม....นายก็ต้องได้อยู่กับคาเมะใช่ไหม.......นั่นแหละที่ผู้จัดการเป็นห่วง- ยูอิจิยังคงอธิบายต่อไปพร้อมกับการหันไปแต่งผมตัวเองที่ไม่ว่าจะจัดยังไงก็ไม่เข้าทรง.......แต่คำพูดของยูอิจินั้นก็ไม่ทำให้อะไรกระจ่างสักนิด

-ห่วงอะไร......คาเมะนอนห้องเดียวกับชั้นมีอะไรน่าเป็นห่วง......ชั้นจะพาเขาหนีเที่ยวรึไง- ทำอย่างกับตัวเขาจะดูแลอีกคนไม่ได้ หรือกลัวจะทำให้เกิดเรื่องเสียหายรึยังไง...........แต่เมื่อยูอิจิได้ยินคำถามของจินจึงทำให้ยูอิจิหยุดสิ่งที่ทำอยู่ทุกอย่างและหันมาพูดต่อหน้าร่างสูงด้วยใบหน้าที่จริงจังอย่างมากมาย

-ก็เพราะนายจะไม่ทำแค่พาคาเมะหนีเที่ยวน่ะสิ.................แต่นายจะทำให้คาเมะไม่ได้นอนยังไงล่ะ- และเมื่อสิ้นสุดคำตอบทุกอย่างยูอิจิก็หันไปหน้ากระจกบานใหญ่และจัดแต่งทรงผมตัวเองต่อไปโดยไม่ได้สนใจอีกคนที่นั่งนิ่งอยู่กับเตียงโดยไม่ได้ขยับไปไหนสักนิด..........แต่ใครจะรู้......การกระทำที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพราะร่างสูงละอายใจกับสิ่งที่ยูอิจิพูด...........แต่กลับกันต่างหาก.........เพราะตอนนี้จินเพียงคิดแค่ว่า.....สิ่งที่ยูอิจิพูดมันแทงใจดำที่เขากำลังคิดจะทำอย่างมากมาย

 

ภายในห้องอาบน้ำกว้างที่ตรงกลางห้องมีอ่างน้ำทรงกลมขนาดใหญ่ฝังตัวอยู่กับพื้นไม้โอกชั้นเยี่ยม.....มีเพียงร่างบางๆของคาเมะเท่านั้นที่มานั่งแช่น้ำเอนศีรษะพิงกับขอบอ่างอย่างสบายอารมณ์......ควันสีขาวอ่อนๆลอยฟุ้งไปทั่วห้องอาบน้ำเนื่องจากอุณหภูมิที่สูงกว่าน้ำปกติ....ทำให้ห้องน้ำแห่งนี้ดูเงียบสงบมากยิ่งขึ้น

 

-เข้าไปได้ไหม- เสียงของใครสักคนดังขึ้นตรงฉากกั้นขนาดใหญ่ด้านหน้าทางเข้าห้องอาบน้ำ......และเมื่อคาเมะลืมตาขึ้นก็พบกับร่างสูงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี......แต่ถึงแม้จะคุ้นเคยเป็นอย่างดี....ใบหน้าหวานที่อมชมพูเพราะไอน้ำอุ่นๆก็กลับเริ่มแดงขึ้นจนถึงใบหู

 

-ทำไมต้องถามด้วยล่ะ........นี่มันห้องน้ำสาธารณะนะ- คาเมะตอบไปตามความเป็นจริงขณะที่สายตาก็จับจ้องอีกคนที่ค่อยๆก้าวเดินเข้ามาและหยุดวางผ้าขนหนูและเสื้อคลุมไว้อีกฝั่งตรงข้ามกับที่ร่างบางกำลังแช่น้ำอยู่

 

-จะไปรู้เหรอ......ห้องพักนายชั้นยังเข้าไม่ได้เลย-  จินเอ่ยขึ้นและสายตาก็จ้องมาที่ร่างบางอีกคน...ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสายตานั้นคาเมะอ่านมันได้อย่างดีว่าโกรธมากเพียงใด......แต่ร่างบางไม่ได้ตอบสิ่งใดกลับไป....หนำซ้ำยังก้มหน้าก้มตามองน้ำในอ่างกว้างอย่างสนใจและเมื่อมารู้สึกตัวอีกทีร่างสูงของจินมานั่งอยู่ข้างๆตัวเขาแล้ว.......ต้นแขนของร่างสูงสัมผัสกับแขนร่างบางอย่างจงใจ.....และทำให้รู้ว่าใกล้ชิดกันแค่ไหน

 

-เอ่อ.......ชั้นจะขึ้นแล้ว- ร่างบางเอ่ยขึ้นพร้อมกับพยายามจะลุกออกไปจากที่ตรงนั้นแต่ยังไม่ทันจะได้ขยับไปไหนไกล ร่างสูงก็ยื่นมือแกร่งมาจับที่ตนแขนบาง......พร้อมกันนั้นก็กระตุกเล็กน้อยให้ร่างบางกลับมานั่งอย่างเดิม......แต่ไม่รู้เพราะจินกระตุกแรงไปหรือพื้นอ่างนั้นลื่นจึงทำให้คาเมะเซลงมานั่งบนตักของอีกคนอย่างเหมาะเจาะ

 

-จะรีบไปไหน......กลัวชั้นทำอะไรรึไง- จินถามขึ้นและมองไปยังร่างบางที่ตอนนี้ก้มหน้าเสียจนปลายคางจะติดกับแผ่นอกอยู่แล้ว......นั่นจึงทำให้ร่างสูงจัดท่านั่งของคาเมะเสียใหม่โดยให้ร่างบางนั่งคร่อมตนเองเสียเลย......ดูสิว่านั่งเผชิญหน้ากันแบบนี้แล้วยังจะก้มหน้าหนีไปไหนได้อีก

 

-จิน!!!- และเมื่อทำเช่นนั้นร่างบางก็ทำได้เพียงเรียกชื่อของอีกคนดังๆ.....มาจัดท่วงท่าแบบนี้ให้เขาได้ยังไงกัน......คาเมะแทบจะแทรกแผ่นดินหนีเพราะทั้งตัวเขาและจินต่างก็เปล่าเปลือยด้วยกันทั้งคู่......จะมีก็เพียงผ้าผืนเล็กที่จะปิดสิ่งใดก็ปิดไม่มิด...และผ้าที่ว่าทั้งจินและคาเมะต่างก็ปิดบังส่วนอ่อนไหวได้หมิ่นเหม่เสียเหลือเกิน

 

-ชั้นถามว่ากลัวชั้นหรือไง......ทำไมไม่ตอบ- จินยังคงถามต่อโดยไม่ได้สนใจว่าอีกคนจะเขินอายแค่ไหน....แถมมือซุกซนก็โอบเอวบางอย่างรวดเร็วโดยอีกคนแทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

-ไม่ได้กลัว- ร่างบางตอบกลับไปอย่างนั้นแต่ใบหน้างามก็ยังคงก้มอยู่อย่างเดิม

-แล้วหนีหน้าชั้นทำไม- และจินก็ไม่ละความพยายามที่จะไล่ตอนให้อีกคนได้บอกสาเหตุกับสิ่งที่ทำอยู่....ไม่ได้กลัวเขาแล้วจะหลบเลี่ยงกันทำไม....ขนาดห้องพักยังไม่ให้เข้าไป....แต่ที่แย่ที่สุดคือการตั้งใจหลบหน้าเขานี่ล่ะ.....ถ้าจะทำทั้งทีก็น่าจะให้มันธรรมชาติกว่านี้สักนิด

-ไม่ได้หนี- ร่างบางยังคงตอบกลับไปแบบถามคำตอบคำ.....และใบหน้าหวานก็ยังไม่ยอมหันมาสบตาร่างสูงเลยสักครั้ง

-คาเมะ......ช่วงนี้เราก็แทบไม่มีเวลาเจอกันอยู่แล้ว.....แต่พอได้อยู่ด้วยกันทำไมนายยังทำตัวห่างชั้นแบบนี้อีก- ร่างสูงเริ่มทนไม่ไหวที่ต้องทนมองร่างบางก้มหน้าก้มตาหนีสายตาเขาอยู่ตลอด....มือหนาจึงจัดการจับปลายคางเรียวให้เงยขึ้นมาสบตาเขาอย่างตรงๆ

-แล้วเรื่องห้อง.....ทำไมถึงไม่แย้งขึ้นมาบ้าง......หรือขอเปลี่ยนห้องมาพักกับชั้น......แต่นายกลับไม่ทำซ้ำยังบอกให้เจ้าจุนโนะมันอย่าเปลี่ยนห้องกับชั้นอีก........หรือนายรังเกียจชั้นแล้วงั้นสิ- เพราะจินเริ่มจะทนไม่ได้ที่ต้องเล่นเกมส์อย่างกับใบ้คำที่ถามไปหนึ่งคำร่างบางก็จะตอบมาเพียงหนึ่งคำ...ร่างสูงจึงจัดการถามออกไปราวกับรัวกระสุนจนคาเมะกระพริบตาปริบอย่างไม่เข้าใจกับอารมณ์ของอีกคน

-จินโกรธอย่างนั้นเหรอ- ร่างบางถามออกไปตามความสงสัยที่เกิดขึ้นจริงๆ.....ที่จินโวยวายอยู่แบบนี้เพราะโกรธอยู่หรือเปล่า......แต่นั่นจะเป็นเพราะสาเหตุไหนกันล่ะ.....เพราะถ้าเกิดอคานิชิคนนี้อารมณ์ไม่ดีแล้วก็สามารถเอาข้ออ้างนับล้านมาสนับสนุนความแปรปรวนของตัวเองได้หมด

 

-ไม่ใช่หรอกคาเมะ........ชั้นกำลังอารมณ์ดีอย่างมากเลยล่ะ- ร่างสูงพูดประชดออกไปแบบนั้นก็ทำเอาอีกคนเริ่มไม่พอใจที่ร่างสูงมาพูดล้อเลียนใส่ก็พาลจะลุกหนีไปจากห้องอาบน้ำนี้จริง......นั่นจึงทำให้จินรีบรวบเอวบางไว้แน่นกว่าที่เป็นอยู่

 

-ก็มันน่าโมโหไหมล่ะ........ไม่ได้เห็นหน้านาย...ซ้ำกว่านั้นยังต้องทนนอนกับเจ้ายูตั้งหลายคืน- จินพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจสุดชีวิตแบบที่เอาไว้อ้อนคนรักอย่างเต็มรูปแบบพร้อมกันนั้นมือไม้ก็ไม่หยุดอยู่เพียงแค่เอวบางแต่กลับลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนและบางครั้งก็ได้ใจเลื่อนไปลูบคลำก้นงอนๆของอีกคนอย่างหน้าตาเฉย......แต่ถึงแม้ร่างบางจะขยับหนีมือซุกซนอย่างไร.....มือหนานั้นก็ตามมาหยอกล้อให้ได้เขินอายไม่เลิกรา.....และยิ่งขยับมากเท่าไหร่....ส่วนอ่อนไหวที่พยายามไม่สนใจมานานนั้นก็สัมผัสกันอย่างไม่ตั้งใจไปหลายต่อหลายครั้ง

 

-จิน.........เลิกเล่นได้แล้วนะ......พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้านะ- คาเมะเตือนอีกคนด้วยสายตาจริงจัง......กว่าจะจับมือหนาได้ก็ทำเอาหอบไปเลย......ทำไมถึงจะไหลลื่นได้ขนาดนี้

-ช่างสิ.....อยากเลี่ยงชั้นนัก......วันนี้จะเอาคืนที่หลบหน้ากัน- แต่แทนที่ร่างสูงจะยอมนิ่งเฉยอย่างเด็กดีทั่วไปกลับซุกใบหน้าไปที่ลำคอเรียวของอีกคน.....ปลายจมูกที่ซุกไซร้ไปทั่วบริเวณก็ดอมดมกลิ่นกายอีกคนอย่างโหยหาและไม่ปิดบังเลยสักนิด

-ก็บอกว่าไม่ได้หลบไง.......ผู้จัดการเขาสั่งชั้นมาแบบนี้นี่- ร่างบางปล่อยมือซุกซนของจินแล้วมาดันไหล่หนาแทน.......แต่ดูเหมือนคาเมะจะไม่ต้องออกแรงให้มากมาย....จู่ๆเมื่อร่างสูงได้ยินประโยคเมื่อครู่ก็ทำให้หยุดชะงักที่ลำคอขาวไปเสียเฉยๆ

-อ่า...............- เสียงของจินดังขึ้นภายในลำคอใหญ่......มันทั้งต่ำและดูน่ากลัวเพราะคาเมะได้ยินมันอย่างชัดเจน

 

-คำสั่งเด็ดขาดสินะ......ถ้าอย่างนั้นคงต้องทำตามอย่างเคร่งครัดซะแล้ว- เพราะเป็นการทำตามอย่างเคร่งครัด......ร่างสูงจึงซุกไซร้ปลายจมูกไปตามซอกคอหอมอีกครั้ง......ริมฝีปากอิ่มก็ดูดซับความหวานไปทั่วอกเล็ก......เพราะไม่อยากให้เกิดรอยในที่ที่มองเห็น.....มือหนาก็โอบรัดอีกคนแน่นจนต่างก็แนบชิดกันยิ่งกว่าเดิม

 -จิน!.......ชั้นบอกว่าไม่เล่นไง- ร่างบางยังคงขัดขืนแม้ว่าลำคอขาวนั้นจะแหงนเงยให้อีกคนได้ซึมซับความหอมได้ถนัดมากแค่ไหน

-ชั้นดูล้อเล่นอย่างนั้นเหรอ-

-พรุ่งนี้ต้องทำงานนะ......ลืมแล้วเหรอไง- มือบางยังคงผลักดันให้อีกคนออกห่างเพราะหากได้เกินเลยมากกว่านี้ก็คงไม่มีทางหยุดยั้งต่อไปได้.....เพราะคาเมะรู้ดีว่าทั้งเขาและจินจะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด

-เพราะต้องทำงานยังไงล่ะ......ชั้นถึงไม่ทำร่องรอยตามที่ที่สังเกตเห็น.......นายน่าจะชมชั้นมากกว่านะ- และจินก็เป็นคนดี เมื่อร่างบางผลักไสให้ออกห่างจากลำคอเรียว...ปากอิ่มก็เลื่อนไปที่อกเล็กขาวสะอาดที่น่าสัมผัสมากมายนั้น

-อื้อ.......จิน.........เราเคยตกลง......อ๊ะ........ตกลงกันแล้วนะว่าจะ............อึ๊....- เพราะร่างสูงดูดเม้นติ่งไตเล็กจนไม่สามารถพูดสิ่งใดได้ชัดเจนนัก......ปากบางยังกัดเม้นเพื่อระงับอารมณ์ที่เริ่มก่อตัวขึ้นจากการกระทำของอีกคน-ว่าจะไม่ทำอะไรเกินกว่าจูบก่อนวันทำงาน.........แล้วยังไงล่ะ- ถึงแม้จินจะจำข้อตกลงที่เคยสัญญากันไว้ได้ดีเพียงใด....แต่ดูเหมือนร่างสูงจะไม่ได้สนใจที่จะทำตามเลยสักนิด......กลับเลื่อนริมฝีปากขึ้นมาดูดซับกลีบปากบางอย่างจาบจ้วงจนอีกคนแทบสำลัก

-ไม่จิน.........พอ..........หึ๊........- ลิ้นที่ล่วงล้ำเข้ามากระหวัดไล่ตอนลิ้นเล็กอย่างห้ามใจไม่ได้.......มันทั้งหวาน.......หวาน..........และหวานยิ่งกว่าสิ่งใด.......และจินไม่คิดที่จะยั้งใจให้ออมแรงแม้สักนิด......แต่เพียงไม่นานร่างเล็กก็ดูท่าจะสำลักจูบนั้นเข้าจริงๆ......มือบางที่ผลักดันกลายเป็นทุบเบาๆให้จินได้รู้ว่าเริ่มขาดอากาศหายใจไปทุกทีแล้ว

-จิน!..........ชั้นบอกว่าไม่ไง!- และเมื่อริมฝีปากรอดพ้นจากการรุกราน  คาเมะก็ใช้แรงทั้งหมดเอ่ยห้ามอีกคนด้วยสายตาจริงจังยิ่งกว่าการห้ามปรามครั้งแรก...........ร่างสูงหยุดการกระทำทุกอย่างโดยฉับพลัน.....เพราะไม่ต้องบอกก็รู้ว่าร่างเล็กๆนี้เริ่มโมโหซะแล้ว

-ก็ได้........แต่นายต้องให้ชั้นทำอย่างอื่นแทน- แต่จินก็ไม่เคยหลาบจำ......ถึงแม้อีกคนจะโมโหเพียงใดก็ต้องมีสิ่งอื่นมาทดแทนสิ่งที่ขาดทุนไป......แต่คาเมะยังคงเงียบไม่แสดงอาการใดๆ.........จนเมื่อร่างสูงยื่นคำขาดในการตัดสินใจให้อย่างหน้าตาเฉย

-ถ้าคราวนี้ยังบอกปัดอีกชั้นจะจับกดมันในอ่างนี่จริงๆด้วย- เพราะการหยุดยั้งการจับกดครั้งนี้ต้องแลกกับการระงับอารมณ์ที่มันพุ่งขึ้นเรื่อยๆแล้วก็คงไม่มีสิ่งใดมาทดแทนความคิดที่อยู่ในหัวของร่างสูงตอนนี้ได้..........ก็เพราะจินเป็นคนขี้เล่นที่จริงจัง.........นั่นจึงทำให้คาเมะหนีเกมนี้ไปไม่ได้..........................

 

...................................................

 

“อืมม....คาเมะ....พอแล้วล่ะ”เสียงของร่างสูงที่เอ่ยทำให้คาเมะกลับมาสนใจกับปัจจุบันมากยิ่งขึ้น......และมองข้ามเหตุการณ์ที่ผ่านมา....ในเมื่อจินได้ทำตามใจตัวเองในครั้งนั้นแล้วก็ไม่น่าจะมาโกรธเคืองอะไรถึงตอนนี้......ส่วนแข็งขืนของจินนั้นยิ่งขยายขึ้นเรื่อยๆจนคับแน่น....อึดอัดจนจะทนไม่ไหว

 

“ขยับเถอะคาเมะ”ร่างสูงบอกกับอีกคนด้วยน้ำเสียงที่ข่มไม่ให้สั่นได้ยากนัก.....คาเมะตอดรัดเขาทุกครั้งที่ขยับตัวเพียงเบาๆ...มันจึงทำให้อารมณ์ที่ไม่เคยหยุดนิ่งยิ่งหวั่นไหวมากขึ้นทุกที

 

“หึ๊....คึ.....”คาเมะเริ่มยืดตัวขึ้นเพียงนิดแล้วกดสะโพกน้อยลงมา.....ความเสียวซ่านแผ่ไปทั่วตัวของทั้งคู่.....เพียงแค่ขยับ เพียงแค่เสียดสี...อารมณ์ที่ว่าพุ่งพล่านยังใช้ไม่ได้กับตอนนี้

 

“อา...ใช่คาเมะ.....แรงกว่านี้”มือหนาของจินจับที่สะโพกมนแต่ไม่ได้บังคับให้เคลื่อนไหวตามที่ใจอยากให้ทำ.....เพราะเอ่ยไปแล้วว่าจะให้ร่างบางเป็นคนดำเนินทุกอย่าง......แต่เขาแทบอยากจะกลืนคำพูดพวกนั้นให้กลับคืนมา.....เพราะตอนนี้คนที่จะคลั่งตายคือเขานี่เอง

 

“จิ......ห๊ะ.........อื้อ...”บั้นท้ายอวบขยับเร็วขึ้นตามอารมณ์....ถอยห่างแล้วกดลึกจนสุด....ย้ำแรงให้สมกับความต้องการของทั้งคู่......มือบางจับยึดไหล่กว้างให้เป็นที่ยึดเหนี่ยวเพื่อส่งแรงให้มากขึ้น....จินมองร่างบางที่ขยับขึ้นลงจนผมสวยนั้นไหวพลิ้ว.....ใบหน้าหวานสะบัดขึ้นจนเหงื่อเม็ดเล็กไหลย้อยลงมา.....ปากบางแดงฉ่ำก็ถูกขบเม้นจนเป็นเส้นตรงด้วยฟันคมขาวนั้นจนจินต้องเข้าไปจูบซับไม่ให้ช้ำไปมากกว่านี้.......ลิ้นเรียวของทั้งคู่ผูกมัดกันแทบจะเป็นอันเดียว......ดูดดึงกันภายนอกจนอิ่มใจก็กลับเข้าไปสัมผัสกันภายในอุ้งปากหวานของกันและกันอีกครั้ง

 

“ห๊ะ.....จิน.....จิน......อื้มมม..”คาเมะสะบัดหน้าขึ้นจากจูบแสนเร่าร้อนนั้นแล้วโอบรอบคอคนร่างสูงเมื่อตัวเองขยับขย่มสะโพกโดนจุดไวสัมผัส  ทำให้อกเล็กเสียดสีกับอกกว้างอย่างช่วยไม่ได้ และนั่นยิ่งกระตุ้นอารมณ์จินให้กระพือไปไกล

 

“แรงกว่านี้อีกคาเมะ.....ส่งแรงทั้งหมดให้กับชั้น......แค่กับชั้น..”จูบไซร้ไปที่คอสวยระหง.....คาเมะทำตามที่อีกฝ่ายเร่งเร้า.....ทั้งแรงและเร็วให้ถึงใจของทั้งคู่......แค่นายเท่านั้นจิน.....ไม่เคยให้กับใคร

 

“อ๊ะ.....อื้อ.......อา..”ร่างบางขยับสะโพกแรงอีกไม่กี่ครั้งทั้งคู่ก็ปลดปล่อยความสุขซ่านให้กันและกัน.....ความอุ่นร้อนที่จินส่งให้ภายในกายคาเมะไหลย้อยมาตามเรียวขาบางและจินใช้นิ้วปาดมันขึ้นมา....คาเมะมองตามอย่างสงสัย

 

“เลียสิคาเมะ......วันนี้นายจะเป็นคนทำทั้งหมดนี่....ทำความสะอาดตัวเองให้ชั้นดูหน่อยสิ”คำสั่งน่าอายเหล่านั้นหลุดออกมาจากคนที่ได้ขึ้นชื่อว่า รัก.....บอกแล้วว่าวันนี้จินเอาแต่ใจทั้งวัน....แม้แต่ตอนนี้.....ช่วงเวลาที่จะทำให้เขาอับอายจินก็ไม่ปล่อยเลยไปสักวินาที......ร่างบางยังนิ่งไม่รู้ว่าเพราะปลายนิ้วที่ยื่นให้ตรงหน้าหรือแก่นกายจินที่ยังฝังอยู่ภายในตัวเขา......แต่สายตาจินที่นิ่งกว่ากลับทำให้ร่างบางต้องขยับกายก้มหน้ามาหานิ้วเรียวของอีกคน

 

“อา.......”เสียงจินพึมพำในลำคอจนคาเมะรู้สึกตื่นเต้นไปด้วย.....แค่เพียงคาเมะก้มหน้าลงมา กายด้านล่างก็ขยับเสียดสีกันให้เกิดอารมณ์ที่เพิ่งปลดปล่อยไปให้เกิดอีกครั้ง......ปลายลิ้นเล็กตวัดเลียนิ้วจินไปมา......ปากหวานช่ำนั้นก็ดูดเม้นเข้าออกจนเรียวนิ้วนั้นสะอาดไม่เหลือคราบใดๆไว้

 

“เป็นเด็กดีจังนะ.......คราวนี้ชั้นจะทำความสะอาดให้นายเองล่ะกัน”มือหนาจับร่างบางให้หันหลังแล้วกดไหล่มนให้จมไปกับที่นอนทั้งๆที่แก่นกายยังไม่ถอดถอน...กายคาเมะจึงหมุนวนจนแสบแปลบ

 

“หึ๊....จิน......ไหนว่าแค่ครั้งเดียว”ร่างบางหันหน้ามาได้เพียงเสี้ยวเพื่อไต่ถามอีกคน......เพราะมือหนาที่กดไหล่เขาไว้แน่นหนานัก

 

“ก็ครั้งเดียวไง.............ที่นายทำ”อ่า.....นั่นไง.....สายตาที่เห็นว่ามีเลศนัยก็มีจริงๆอย่างที่คิด

 

“แต่ต่อจากนี้......ชั้นจะเป็นคนทำเอง.......และจะไม่หยุดจนกว่าจะเช้า......คาซึยะ”สรรพนามที่ใช้เรียกนั้น คาเมะจำได้ดีว่าจินเคยพูดกับเขาตอนที่จินโกรธเขาอย่างมากมาย......และวันนี้จินเอ่ยมันอีกครั้ง......นี่เขาทำผิดอะไรใช่ไหม.....แต่สิ่งนั้นคืออะไรกันล่ะ......ชั้นจะรู้ได้อย่างไรในเมื่อนายไม่เอ่ยถาม....ชั้นจะเข้าใจได้อย่างไร.....ในเมื่อนายยังคงนิ่งเงียบแบบนี้.......อ่า.....นอกจากคิดหาเหตุผลเองแล้ว.....สิ่งอื่นที่ชั้นทำได้คือ...รองรับความผิดด้วยร่างกายสินะ..........

 

*****

 

“จิน..............”เสียงร่างบางดังขึ้นในรถอีกครั้งในรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ตั้งแต่ขึ้นรถมา  หลังจากซ้อมเพื่อแสดงในคอนเปิดตัวอัลบั้มใหม่เสร็จจินก็พูดกับเขาเพียงแค่ว่า.....จะไปส่ง.....ตั้งแต่เริ่มซ้อมจนถึงตอนนี้ก็ไม่มีคำพูดไหนอีกเลย แต่ร่างบางก็พยายามอีกครั้งเพื่อจะให้อีกคนสนใจ

“จิน........”

 

“หืม....”และเสียงของร่างสูงที่ดังขึ้นในรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้....จินตอบกลับเพียงเท่านี้และก็ไม่เซ้าซี้ถามว่ามีอะไร.....ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าจินกำลังโกรธเขาอยู่....ถึงจะทำเป็นพูดด้วยอย่างปกติแต่คำพูดพวกนั้นก็ช่างน้อยนิดเสียเหลือเกิน.....จินที่ถามคำตอบคำแบบนี้ก็หนีไม่พ้นว่าเขาต้องทำอะไรผิด

 

“.......จิน”และคาเมะก็ยังคงเรียกต่ออีกครั้ง

 

“ว่ายังไงล่ะ”อ่า....อย่างน้อยก็ตอบเขากลับมากกว่าคำว่า...หืม..หรือ...อืม ล่ะนะ

 

“เอ่อ......วันนี้ชั้นไปบ้านจินได้ไหม”แต่ร่างสูงไม่ตอบอะไรกลับมาเลย.....กลับเงียบและไม่มองมาที่ร่างบางแม้แต่น้อย

 

“............จิน”

 

“ทำไมต้องถามด้วยล่ะ.....เคยบอกแล้วนะว่าถ้าอยากไปก็แค่บอกว่าอยาก”พอถึงคราวที่จะพูดก็เอาซะยืดยาวทีเดียว

 

“งั้นวันนี้ไปบ้านจินนะ”

 

“......เอาสิ”ตอบเพียงเท่านี้แล้วร่างสูงก็ไม่พูดอะไรอีกเลย.....ภายในรถจึงเงียบยิ่งกว่าคำว่า วังเวง คาเมะไม่กล้าที่จะหาอะไรมาคุยด้วยเพราะดูเหมือนว่าไม่ว่าจะพูดอะไรก็จะโดนจินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตลอด......แต่น้ำเสียงนั่นแหละคืออาการโมโหของจินแล้ว....ก็เหมือนกับคำพูดยาวๆเมื่อกี้ที่จินพูดซะเรียบเฉยแต่กลับน่ากลัวอย่างมากมาย.....และเมื่อมาถึงคอนโดของจินร่างสูงก็หยิบกระเป๋าของคาเมะลงไปถือพร้อมกับของตัวเอง....และเมื่อเห็นอย่างนั้นร่างบางก็รีบลงจากรถไปแย่งกระเป๋ามาถือเอง

 

“ไม่เปิดประตูรถให้เลยล่ะ”ร่างบางว่าไปแบบนั้น....ก็เขาไม่อยากให้จินทำกับเขาเหมือนผู้หญิงนี่นา.....เพราะเขาไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่จินมีข่าวทุกวี่วัน

 

“อยากให้ทำหรือไง”พูดทั้งๆที่ไม่มองหน้าร่างบางแต่มือหนากลับแย่งกระเป๋ากลับมาที่ตนอีกครั้ง.....แต่ร่างบางก็ไม่ยอมอีกเช่นเดิมจนทำให้จินต้องหันไปถามอย่างอารมณ์เสีย

 

“ชั้นถือให้....จะดึงทำไม”

 

“กระเป๋าชั้นนี่”มือบางพยายามแย่งกระเป๋ากลับมา....แต่อีกคนก็ดึงต้านจนหูกระเป๋าใบหรูจะขาดจนได้

 

“ถือไหวหรือไง.....แค่เดินก็จะล้มแล้ว”พอถูกพูดใส่แบบนั้นร่างบางก็เริ่มโกรธขึ้นมาจริงๆซะแล้ว....เขาไม่ได้อ่อนแอขนาดต้องให้ใครมาหิ้วกระเป๋าให้หรอกนะ

 

“นี่จิน.....เอาคืนมานะ....ชั้นถือเองได้.....แค่นี้ไม่ต้องให้ใครช่วยหรอก”

 

“.........จริงสินะ....เพราะเดี๋ยวนี้นายก็ทำอะไรได้โดยไม่ต้องคิดถึงชั้นแล้ว”ร่างสูงพูดทิ้งไว้แบบนั้นแล้วก็ปล่อยแรงที่ดึงกระเป๋าสวยนั่นยื่นให้ร่างบางที่ยังงงกับคำพูดประโยคนั้น....แต่ก็ไม่ได้ถามไถ่อะไรได้แต่เพียงเดินตามอีกคนเข้าไปในห้องเงียบๆ....แม้แต่ในลิฟต์จินก็เงียบมองปุ่มเลขเหมือนกับสนใจนักหนา.....อะไรกัน....แล้วเขาจะไปรู้ได้ยังไงว่าที่พูดมาน่ะคืออะไร....เขาไม่ใช่เทวดานะที่จะได้รู้ไปซะทุกอย่างเหมือนท่านจินซามะคนนั้น.....และเมื่อเข้ามาถึงในห้องที่คุ้นเคยจนเหมือนกับเป็นบ้านหลังที่สองไปแล้วร่างบางก็อดไม่ได้ที่จะมองไปรอบๆอย่างเคยชิน.....ช่วงนี้เขาก็ไม่ค่อยจะได้มาสักเท่าไหร่....แต่อย่างน้อยก็มาได้บ่อยกว่าช่วงก่อนๆล่ะนะ....ถึงแม้ว่าจะยังมีสายตาของคนอื่นๆที่มองมาราวกับรู้ความเป็นไปของเราทั้งคู่ แต่ช่วงนี้ก็เริ่มจะชินชาเสียแล้วหากใครต่อใครจะซุบซิบและคิดไปต่างๆนานาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพวกเขา......แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องปกตินักหากจะให้คิดว่าผู้ชายสองคนมีความสัมพันธ์ต่อกันถึงขั้นไหน....นี่จึงเป็นอีกเหตุผลที่ต้องพยายามไม่มาที่นี่ให้บ่อยนัก

 

“อาทิตย์นี้ว่างรึเปล่า”เสียงของเจ้าของห้องดังขึ้นตรงหน้าตู้เย็นหลังใหญ่ที่ตอนนี้ร่างสูงกำลังเลือกหยิบขวดน้ำแร่ชั้นดีมาให้อีกคน....น้ำเสียงนั้นก็ราบเรียบราวกับไม่อยากจะถามนัก

 

“ชั้นมีงานทั้งอาทิตย์น่ะ”ถึงแม้ว่าร่างบางจะสงสัยอยู่บ้างที่จู่ๆจินก็ถามออกมาแบบนั้น....แต่ก็ไม่ได้ถามกลับไปว่าทำไมถึงถามถึงแม้ว่าสิ่งที่ร่างสูงถามนั้นจะเป็นรอบที่สองจากเมื่อวานที่จินเรียกเขาว่า....คาซึยะ.....และเมื่อร่างสูงได้ยินคำตอบของอีกคนก็ไม่ได้ถามอะไรต่อนอกจากเอาขวดน้ำมาว่างไว้ที่โต๊ะหน้าโซฟาใหญ่พร้อมกับแก้วน้ำสองใบหลังจากนั้นก็นั่งลงที่โซฟาตัวเดียวกัน แต่ก็ห่างออกไปอีก เพราะคาเมะนั่งติดกับที่วางแขน และจินก็ไปนั่งติดกับที่วางแขนอีกด้านแล้วต่อมาก็ไม่มีใครพูดอะไรอีก  จินไม่คิดแม้จะเปิดทีวีเพื่อผ่อนคลายความเงียบสักนิด  นั่นจึงทำให้ร่างบางไม่รู้จะทำเช่นไรจึงทำได้เพียงเปลี่ยนท่านั่งมานั่งกอดเข่าแล้วมือบางก็เผลอไปรูปที่ขาเรียวที่ตอนนี้ไม่มีสิ่งที่เคยมีแล้วสักนิด พาลทำให้นึกไปถึงคืนที่ได้อยู่ในอ่างน้ำที่ต่างจังหวัดกับอีกคน......สิ่งที่จินขอ...แต่จะเรียกให้ถูกคือบังคับให้จำใจยอมทำนั้น  ตัวเขาแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเมื่อได้ยิน ‘ชั้นขอโกนขานายได้ไหม’ คำพูดนี้ทำเอาคาเมะเอ๋อไปชั่วขณะ....ร่างบางทำได้เพียงร้อง ‘ห๊ะ!!????’ แต่ต่อจากนั้นจินก็หยิบมีดโกนจากไหนมาก็ไม่รู้มาชูต่อหน้าเขา.....และสายตาของร่างสูงที่มองมาก็ไม่ได้ขอร้องเอาซะเลย...แต่กลับขู่บังคับอย่างชัดเจน......แล้วที่นี้ใครจะกล้าขัด....ก็เล่นประกาศกล้าว่าจะจับกดถ้าปฏิเสธ.......มือบางยังคงลูบไปตามขาเรียวและความคิดก็กำลังจะเลยนึกไปถึงเหตุการณ์อื่นหากเสียงของอีกคนไม่ดังขึ้นมาเสียก่อน

 

“ไม่ชอบรึไง”เสียงของจินดูกระด้างขณะที่กำลังมองร่างบางชะงักมือแล้วหันมามองอย่างสงสัย....จินเป็นอะไร....จู่ๆก็โวยวายขึ้นมา

 

“ไม่ชอบที่ชั้นทำให้รึไงถึงต้องลูบต้องจับอยู่นั่น”ร่างสูงมองไปยังขาเรียวขาวที่ตอนนี้ผู้เป็นเจ้าของได้เปลี่ยนจากท่ากอดเข่ามาเป็นเหยียดตรงปกติ......กางเกงขาสั้นที่ช่วงนี้ชอบที่จะใส่นักหนาก็ทำให้เห็นผลงานของเขาได้ง่ายยิ่งขึ้น......มันไม่ดีหรือไง.....ขาสวยๆจะได้ไม่มีอะไรปิดบัง อีกอย่าง เวลาลูบเวลาจับก็เนียนมือขึ้นเยอะ

“พูดอะไรของนาย”ร่างบางถามกลับมาไปทั้งๆที่รู้ว่าอีกคนหมายถึงสิ่งใด....แต่ที่คาเมะอยากจะบอกคือมาพูดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง....เรื่องน่าอายแบบนี้เขาถามออกมากันง่ายๆอย่างนั้นเหรอ  แต่ไม่ทันจะคิดอะไรได้ต่ออีกคนก็ขยับตัวเขามาใกล้และใบหน้าคมยังเข้ามาใกล้...ปากอิ่มแตะที่ใบหูเล็กราวกับจะกระซิบบอกบางสิ่ง

“หรือเพราะชอบมากถึงคอยโชว์อยู่แบบนี้”เสียงทุ้มเอ่ยต่ำชิดใบหูขาว.....และเมื่อคาเมะได้ยินแบบนั้นก็ผลักอกหนาออกห่างอย่างรวดเร็ว.....ใบหน้าหวานแดงระเรื่อจากสิ่งที่ได้ยิน

 

“..............ชั้นจะกลับ”ร่างบางลุกขึ้นจากโซฟาแล้วหยิบกระเป๋าใบแพงเพื่อจะออกไปจากห้องของอีกคน....แต่เพียงแค่หยิบกระเป๋าตรงโต๊ะเล็กหน้าโซฟาเท่านั้นจู่ๆแขนเรียวก็ถูกกระชากให้หันไปเผชิญหน้ากับอีกคนที่ตอนนี้ใบหน้านั้นเริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจเสียแล้ว

 

“จะไปไหน”จินถามเสียงต่ำ......คาเมะแทบจะไม่เข้าใจว่าจินเป็นอะไร......ตั้งแต่เมื่อวานที่เอ่ยเรียกเขาด้วยชื่อที่ไม่บอกก็รู้ว่าโกรธมากมาย.....แล้ววันนี้จินยังคงเป็นแบบเดิมอยู่.....นี่ตัวเขาทำอะไรผิดหรือยังไง........แทนที่จินจะมาพาลโกรธเขาอยูแบบนี้ ทำไมไม่พูดออกมาตรงๆเสียเลย

 

“จะกลับ.....ปล่อย”คาเมะบิดแขนที่อีกคนจับซะแน่น......แต่จินก็ไม่คลายมือเลยสักนิด

 

“ใครอนุญาต”เสียงจินยังคงต่ำแต่ก็ฟังดูกวนโอ๊ยที่สุดในความคิดของร่างบาง

 

“นายไม่มีสิทธิมาอนุญาต.....ชั้นจะกลับก็คือกลับ”ร่างบางยังคงบิดแขนให้ออกจากมือหนาที่เริ่มจับแขนเรียวแน่นยิ่งขึ้น

“ใครว่าไม่มีสิทธิ.......ถ้านายจะกลับแต่ชั้นไม่อนุญาต นายก็ไม่มีสิทธิกลับ”เสียงของจินดังชัดราวกับจะทำให้รู้ว่ามีสิทธิอย่างมากมาย

“มากไปแล้วนะจิน”

 

“มากเหรอ......ทีนายอี๋อ๋อกับคนอื่นล่ะทำได้.....อยู่กับชั้นแค่นี้รังเกียจนักรึไง”

 

“ชั้นไปอี๋อ๋อกับใคร”คาเมะเกิดอาการงงขึ้นมาทันที......เขาเนี้ยนะจะไปอี๋อ๋อกับใคร.....คนที่มีแต่ข่าวไม่เว้นแต่ละวันคือคนที่กล่าวหาเขาตรงหน้านี่ต่างหาก

“กับไอ้คิไง.....จะจูบกันตายไปข้างอยู่แล้ว”อึ้ง.....คาเมะแทบจะสำลักน้ำลายในทันทีที่ได้ยิน.......จินแถไปได้อย่างน้ำขุ่นๆที่ไม่มีวันจะใสได้เลย

“โคคิเนี้ยนะ......เขาเป็นเพื่อนพวกเรานะ”คาเมะอยากจะตะโกนให้ได้ยินชัดๆว่านั่นเป็นเพื่อนที่ยิ่งกว่าเพื่อน.....ไอ้คำว่าอี๋อ๋อไม่มีทางเกิดขึ้นได้แน่นอน......เพราะบรรยากาศเวลาอยู่กันสองคนมันมองได้เพียงสีม่วงที่ไม่มีทางเป็นชมพูได้เลย

 

“อ๋อ.......ถ้าเป็นเพื่อน......นายจะไปจูบกับใครก็ได้สินะ”

 

“จิน!!!!”ชักจะไปกันใหญ่แล้ว......จินไม่มีเหตุผลใช้แต่อารมณ์แบบนี้คุยยังไงก็ไม่มีทางรู้เรื่อง......ตอนนี้จินทำตัวอย่างกับคนเมาขนาดหนักทั้งๆที่ไม่ได้ดื่มไปสักหยด

“นายเป็นอะไรจิน.......ชั้นไม่รู้หรอกนะถ้านายยังพาลอยู่แบบนี้”คาเมะพยายามพูดดีๆเท่าที่จะทำให้อีกคนฟังรู้เรื่อง

 

“หึ.......ขนาดชั้นโมโหนายเรื่องอะไรนายยังไม่รู้ตัวเองเลย....แล้วแบบนี้นายจะมาเข้าใจชั้นได้ยังไง”คาเมะบอกกับตัวเองได้ทันทีว่าเขาจะไม่มีทางเข้าใจจินหากจินยังพูดอะไรวกไปวนมาแบบนี้

“วันนี้เราคงพูดกันไม่รู้เรื่อง......ถ้านายมีเหตุผลมากพอค่อยมาคุยกัน”ร่างบางบิดแขนเรียวออกจนหลุดแม้จะยากเย็นนัก.......แต่เพียงแค่คาเมะเดินไปถึงประตูห้องบานใหญ่  ไม่ทันที่จะได้เปิดก็มีมือใหญ่มาจับแขนเรียวให้หันกลับมาดังคราวแรกและมือใหญ่ก็ยังดันร่างบางให้ชิดกับประตูโดยไม่ให้อีกคนขยับตัวหนีได้

 

“ปล่อยจิน.......ชั้นบอกว่าจะกลับไง”ร่างบางมองหน้าอีกคนอย่างเอาเรื่อง......แต่สายตาที่มองกลับมากลับเกรี้ยวกราดยิ่งกว่า.....ตัวเขาไม่มีทางรู้ได้ว่าจินโกรธเรื่องอะไร.......และดูเหมือนยิ่งพูดยิ่งอธิบายก็มีแต่จะทำให้ดูแย่ลง........แล้วแบบนี้เขาจะไปพูดอะไรได้อีก

 

“ชั้นบอกแล้วว่าไม่อนุญาต”เสียงนั้นเบายิ่งกว่ากระซิบ.....แต่เพราะใบหน้าของทั้งคู่ชิดกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ......เสียงที่ว่าเบานั้นก็ชัดเจนในโสตประสาทของร่างบาง

“พอสักทีจิน......ปล่อย!”คาเมะบอกกับอีกคนเสียงดัง.....แต่จินก็ตอบกลับมาอย่างทันควันเช่นกัน

“นายนั่นแหละคาเมะ!”จินเปล่งเสียงออกมาราวกับตะคอก.....น้ำเสียงนั้นทำเอาร่างบางหยุดชะงักทุกอย่าง.....มือหนาจับไหล่บางทั้งสองข้างแน่น.......คาเมะมองหน้าอีกคนด้วยแววตาไม่เข้าใจ.....แต่ร่างสูงกลับไม่ได้สบตาอย่างเดิมแต่กลับก้มหน้าเสียจนร่างบางไม่มีทางมองเห็นได้ว่าอีกคนทำสีหน้าแบบไหน.....แล้วต่อมาร่างสูงก็คลายมือที่จับร่างบางไว้แน่นนั้นออก แต่ใบหน้าของจินก็ยังคงก้มอยู่แบบนั้น......คาเมะไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอีกนอกจากเปิดประตูบานใหญ่นั้นแล้วก้าวออกไป......ครั้งนี้ไม่มีมือใหญ่มาขัดขวางแต่จิตใจของคาเมะกลับอยากจะให้มันไม่เป็นเช่นนั้น......พวกเขาทะเลาะกันบ่อย.....และบ่อยครั้งที่ต่างหนีออกมาเช่นนี้.....เพราะต่างคนต่างทิฐิจึงไม่มีใครยอมที่จะขอโทษใครก่อนหากตัวเองไม่ผิด....แต่ครั้งนี้ตัวเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำสิ่งใดผิดจินถึงทำท่าทางราวกับเขาทำผิดครั้งใหญ่....และเมื่อไม่รู้ว่าใครทำผิด  การพูดคุยกันก็เริ่มน้อยลงและเริ่มห่างกันออกไป.....และคราวนี้คงเป็นอีกครั้งที่จะเป็นอย่างที่เคยเป็นมา

 

*****

 

“ทะเลาะกันเหรอ”เสียงของอุเอดะถามขึ้นขณะกำลังพักกลางวันหลังจากซ้อมกันมาตั้งแต่เช้า......ใกล้วันที่จะต้องไปเล่นที่ชิสุโอกะแล้ว.....แม้จะเริ่มคอนไปแล้วแต่พวกเขาก็ยังคงต้องซ้อมอยู่.....และแม้คาเมะจะมีงานเข้ามาทุกวัน แต่ก็ยังต้�